Hey, I am reading on Matrubharti!

રુઈ કા બોજ, રૂડાલી અને ટીનની કઈ ટૂંની થોડાં હટકે મુવી ડીડી ભારતી પર જોવાઇ ગયાં. કાલે સોની મેક્સ પર સત્તે પે સત્તા જોયું પને વખતના લોકોને પણ કેમ ગમ્યું હશે તેવું ગીતો બાદ કરતાં લાગ્યું. બુદ્ધિને આનંદ લેવા બહાર મૂકી આવીએ એ ઠીક પણ મગજ, બુદ્ધિને બીજા દેશમાં લોકડાઉન કરીને સ્ટોરી જોઈએ એ સાવ મામૂ બનાવ્યા લાગ્યું.
આજે હાતીમતાઈ સાંજે 7 જોવું છે. એ પ્રાઇવેટ ચેનલો મુવી વચ્ચે જાહેરાત ને બદલે જાહેરાતો વચ્ચે મુવી બતાવે છે.
ડીડી ભારતી બપોરે 3થી 6 સરસ મુવી મૂકે છે.

Read More

'કોરોના સંખ્યા કોઈ ક્રિકેટ સ્કોર નથી કે દર કલાકે જોયા કરો.
એ જોવાનું કામ સરકારનું છે. તે જોઇ રહી છે. તમારું કામ તે સ્કોર ન વધે એ માટે સહકાર આપી ઘરમાં બેસવાનું છે.

Read More

લોકડાઉન બાદ બધે આજે એટલી તો શાંતિ હતી કે સાંજે બહાર કાર સાફ કરવા નિકળ્યો તો બાજુની રો હાઉસની સ્કીમના દીવાલ નજીકનાં એક ઘરમાં પતિ પત્ની નોર્મલ અવાજે વાતો કરતાં હતાં તે સ્પષ્ટ સંભળાયું. કૂતરાં પણ બપોરે સુઈ 5 થી 6 ભસાભસ કરે. રાત જેવું જ લાગે. બપોરે તો જાણે રાતના બે અઢી વાગ્યા હોય તેવી શાંતિ.
બિચારો કોરોના તડકે એકલો ધગીને સળગી જશે.

Read More

કરફ્યુ જેવી સ્થિતિ ચારે તરફ જોઈ યાદ આવ્યું. 1969ના કોમી રમખાણો વખતે આવો કરફ્યુ અમદાવાદમાં લદાએલો. કરફ્યુમાં જો પતિ પત્ની સાથે બહાર નીકળે તો પોલીસ પત્નીના હાથે પતિને અને તેના હાથે પત્નીને તમાચા મરાવતા. ધીમે મારે તો પોલીસ પોતે દાંત હલી જાય એવા મારે. અલબત્ત એ વખતે કાચની બોટલોમાં દૂધ 6 વાગ્યે આવી જતું. શાકવાળા ફેરિયાને અમુક સમય કરફ્યુ પાસ હતો. એ વખતે વધુ ભાવ લઈ લૂંટાય એવો કોઈને ખ્યાલ ન હતો. બે કલાક કરફ્યુ મુક્તિ હતી.
ત્યારે, કોઈ માને? હિન્દુને મુસ્લિમ દ્વારા અને ક્યારેક મુસ્લિમને હિન્દૂ દ્વારા હુમલાથી મોત નો ડર હતો એટલે કરફ્યુ હતો. આજે સહુને વાઇરસથી મોત નો ડર છે. એ વખતે તો યાદ છે કે 12 થી 15 દિવસ કરફ્યુ ચાલેલો.
છેલ્લા 4-5 દિવસ લશ્કરને શહેર સોંપાયેલું. બહાર દેખાય એટલે ઠાર ના આદેશો હતા પણ લશ્કર પકડીને પોલીસને સોંપી દેતું. જેલ થતી.
આજે તોફાનથી બચવા નહીં પણ રોગના ફેલાવાથી બચવા એ દિવસો આવ્યા છે.
નવી પેઢીએ સંપૂર્ણ કરફ્યુ એટલે શું એ નહીં જોયું સાંભળ્યું હોય એટલે શેર.
કહે છે મારા ઘર નજીક રસ્તે નિકળનારા બે ચાર અને દુકાન ખોલનાર થોડા, બે તો લોટની ઘંટી વાળા કહે કે અમે તો કરીયાણા જેવી આવશ્યક સેવા કહેવાઈએ તો પણ તેમને પણ માર્યા.

Read More

ક્વોરનટાઈનમાં એકલું કપલ
********
પતિ પત્ની બેય પૂરો દિવસ એક સાથે, ક્યાંય ગયા વગર એક બીજાની સામે ને સામે જ રહે તો?
એક અંગ્રેજી પુસ્તકમાં 40 વર્ષ પહેલાં વાંચેલું.
પુરુષ કહે, બધું 'તે' કહે એમ કરી ન શકીએ અને સામા ને સામા. સ્ત્રી કહે ઘર તો મારું રાજ્ય. તમે જોયા કરો. જોઈએ તો મને પણ.
ક્યાં વધુ સારું થઈ શકે ને અહીં શું થયું ના પુરુષના અભિપ્રાયો અને સ્ત્રીની જીદ કહો કે દ્રઢતા, ટકરાવ ચાલવા લાગ્યા.
(અમારા જમાનામાં આર્થર હેલી ની બુક આવતી. એમાં આવા સંજોગોમાં કપલ એકલું હોઈ ઝગડવે ચડી જાય, ખાસ મારામારી તો નહીં પણ શારીરિક ધક્કા પક્કા શરૂ. તેમાં કોઈ વસ્તુની ઝુંટાઝુંટ અને..
એમાં બેય..એક્સાઇટ.. બસ. આ સોસિઅલ સાઇટ છે. સમજી જવાનું શું ચાલેલું તે પછી લાઆઆ..મ્બો સમય!!

Read More

મેં શાળાના દિવસોમાં વાંચેલું .. નસીબ એક બંધ રૂમમાં  એક તાળું મારી સુરક્ષિત રીતે સંગ્રહિત થએલું હોય છે.
   તમારે  એ તાળું ખોલવા માટે સખત પ્રયત્ન કરવો પડે છે.
   તમે જેમ જેમ  સખત પ્રયત્ન કરો છો,  તેમ તેમ નસીબ તે દરવાજાની નજીક આવે છે જેથી તમારા પ્રયત્નો ગમે તેટલા સખત હોય પરંતુ ક્યારેય નિરર્થક ન જાય.

   મોટી સિદ્ધિઓ માટે કેરીના પાકવાની જેમ સમય લાગે જ છે.
 સચિનની 100 મી સદી,  આખરે, ઘણા, ઘણા નર્વસ નાઇન્ટિઝના પછી  થયેલી એ યાદ છે?
 સિદ્ધિ તેને જઈ વરે જે પરસેવે નહાય.

Read More

Amidst this doom and gloom an amazing story of a fighter - Arun Lal.

The cancer survivor. The environmentalist. The animal and birds lover. The St Stephen's graduate. The cricketer. The commentator. The philosopher. The tough task master as a coach.

The best thing you you would read this week.
Another story of our land in this context.
 I remember real story of a gujarati actor archan trivedi. He suffered cancer in 30s of his life. Was playing even romantic roles on dd girnar. Undergoing chemotherapies he lost all his hair. Looked ugly also. Had the  tremendous wish to live. We call it jijivisha. He survived. Again on stage. Now in mid 50s. Recently i listened to his wife's vachikam on prithvi vallabh novel by munshi. After the show someone personally introduced him and the couple to me. He was as lively as he would have been in his 20s and 30s. Cancer sent in back stage and shown exit

Read More

તમે પાણી બચાવો, પાણી તમને બચાવશે

Something about learning to swim
××××××××××××××
I share my memories of 1994 when I learnt to swim at sardar patel stadium muni. Swimming pool.
It is not possible to learn to swim by one's ownself. But once you learn properly in a proper class, you enjoy for your entire life.
I sharemy experience of learning to swim reproduced as sent to some young fb friend. Even my sons were enrolled by me in such classes there.
It takes one month to complete learning and then they take your test like a driving test. Then you pass it.
In the starting sessions they ask you to hold a paali with hands, you become horizontal and go on kicking with feet. Then like cycling move your legs.
Then they form pairs. One man catches your hands and you kick, try to move. Then you catch his.
Then a few steps, around 50 kicks and 20.metres with instructor ready to catch you if you drown. Then once you are not tired by moving hands and kicking feet constantly, they ask you to swim in a line near the paali and ifyou are stable, they take you anywhere in shallow, app. 3 ft deep water. You widely slap water and kick being afraid in the beginning. Once stable, you move legs constantly but not with vigourous force. Move hands like a wheel from up to down and in sidesof your arm pits.
You start floating pushing your body in water.
Then they ask you to apply breaks in water, to jump from paali and 2 ft, and 3.5 feet and 3 metres when everyone is afraid and is told to look on the clock opposite, never almost 12 feet below.
Then they put some weight on your back. Water will distribute it. Then finally the test. You complete 100metres one to the other end , so swim 200 metres at a stretch, jump from 3 metres board, an instructor actually sits on your back at any time and pulls your legs also drawing you back. Go on moving hands. Then suddenly they throw a tyre or an object or throw themselves. Sometimes they jump just before you to obstruct. You have to take a turn and apply brakes.
Once 200 metres completed like this, they sign your licence.
When you go for a picnic you can enjoy swimming. I seldom swim now but my mind remembers it and whenever I jump for swimming I can swim easily for over 20 minutes at age 63. I enjoy it.

Read More

Just came seeing movie gol keri. Good treat about family ties, concern of parents about children, when to show love and how and when and how to be firm in very oersonal bonding etc. well depicted.
Funny to see mom telling a breakup a 'divorce', some unknown to ne term like mohul or something, dad callinng mojito મોજીતો instead of મોહિતો and waiter correcting him.
The scene of a restaurant where they intentionalky take the broken up couple and playing of game building a tower, telling what punishment card says was indicative and message giving.
In general they sit, enjoy like filmi gujaratis in pish drawing room but when it is to tell in black and white to the son it is library surrounded by good books and father slowly occupying higher position sitting on table with each dialogue.
The girl aims to be a stage artist and a fantastic lady vomedy show artist but on her first joje performance in a restautmrant nobody laughs except a youth who becomes her boy friend. Liked the funny idea of 'કોગળા કરવા ગુસ્સો આવે ત્યારે'. The boy lijes the girl gargling.
Girl is liked by boy's parents in first meet which after the dad reveals ' if we cant, she will take care of you.' But some jealousy and some dislikes lije girl drinking and loising senses displeases the boy. The fight is common but they resolve. Both parents have accepted them as bahu and damad even before engagement. Just then the normal small fights endup in a breakup and the girl now decides to go mumbai for a brighter career which she postponed just for the boy.
In final climax scene like our saptapadi initially the girl rushes with heavy baggage alone and after some resolving the boy draws the trollies. The father giving son final advice with focus of key in hand and a scooter giving troubke but running carrying a happy family are 'pratiks' in my view.
Good family drama.
I am writing in english just because non gujaratis can love a gujarati film story.
Films are films. But enjoyed 2 hours 15 minutes.

Read More