एक पाऊल दिसायचं स्वप्नात
अर्ध पाण्यात अर्ध रेतीच्या किनाऱ्यात
गोरी गुलाबी टाच.. अन
नाजूक चंदेरी पैंजण पाण्यावर लहरत असायचं...
पाण्याची लहर यायची पाऊल चढायची,
अन ओसरली कि,
सूर्य उगवल्यासारखी टाच उघडी टाकत
तळव्याखालून वाळू ओढून न्यायची...
कित्येक वर्ष ते स्वप्न मी पाहिलंय..
पण.. कधी? ती सोबत असताना..
तिने टाकलं मला तेव्हा.. तेव्हा
माझ्या आयुष्यातून बाहेर पडलं ते पाऊल..
आता स्वप्नात फक्त रेतीवरचा खोल ठसा येतो..
पण तो ठसा जातानाचा दिसतोय..
परतीचा नाही..
मी वाट पाहतोय आता.. तो परतीचा ठसा उमटण्याची...
आणि..
पराकाष्ठा करतोय तो परतीचा ठसा उमटेल, तोवर तिच्यासाठी जीव जगवत जगण्याची....